Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci

 „Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci” wykorzystywana jest w praktyce obok innych szczególnych tzw. „poza-testamentowych” postaci rozrządzeń, jak np. dyspozycja uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego, czy dyspozycja środkami zgromadzonymi w funduszu emerytalnym.  Instytucja dyspozycji na wypadek śmierci porównywana jest w piśmiennictwie do „rozrządzenia majątkowego na wypadek śmierci”, podobnego do testamentu z uwagi na wyjątek od zasady przewidzianej w art. 941 kodeksu cywilnego. W praktyce uznaje się za zasadne „stosowanie do omawianej dyspozycji wkładcy, w drodze ostrożnej analogii, przepisów kodeksu cywilnego o testamencie, w tym zwłaszcza reguły (art. 947 kodeksu cywilnego)”. Regulacje prawne inspirują do zadawania pytań o skutki prawne, jakie za sobą pociągają dyspozycje na wypadek śmierci, zwłaszcza jak należy traktować kwoty otrzymane w związku z dyspozycjami wkładem na wypadek śmierci na podstawie art. 56 ust. 1 prawa bankowego oraz art. 14 ust.1 pkt 2 ustawy o SKOK w świetle przepisów kodeksu cywilnego dotyczących zachowku (art. 993 i 996 kodeksu cywilnego). Więcej na ten temat czytaj więcej: K. Leśkiewicz, Z problematyki stosowania przepisów regulujących „dyspozycję wkładem na wypadek śmierci”,  Białostockie Studia Prawnicze 2017 vol. 22 nr 4 , s. 85-94, DOI: 10.15290/bsp.2017.22.04.06,  http://bsp.uwb.edu.pl/wp-content/uploads/2018/04/22-4-6.pdf