W dniu 5 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwany jako: „WSA”), wydał interesujący wyrok (sygn. akt I SA/Rz 493/17) w sprawie gminy reprezentowanej przez TL HUB, w którym stwierdził, że ma ona możliwość zastosowania innej metody obliczania prewspółczynnika niż metoda wskazana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r. poz. 2193, dalej jako: „RMF”). Wyrok jest tym bardziej interesujący, że jest jednym z pierwszych wyroków, w którym sąd zezwolił podatnikowi na zastosowanie alternatywnej metody obliczania prewspółczynnika.

Sprawa dotyczyła gminy, która wybudowała infrastrukturę wodno-ściekową w celu świadczenia usług związanych z zaopatrywaniem w wodę i odbiór ścieków na rzecz swoich mieszkańców oraz jednostek budżetowych. Przedmiotowe usługi są opodatkowane podatkiem od towarów i usług stawką 8%. Po dokonanej od 1 stycznia 2017 r. centralizacji rozliczeń podatku VAT usługi świadczone przez gminę na rzecz jej jednostek organizacyjnych nie podlegają opodatkowaniu VAT i są rozliczane na podstawie not księgowych, jako świadczenia niepodlegające opodatkowaniu VAT. W związku z tym, gmina powzięła wątpliwość, czy będzie uprawniona do częściowego odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki ponoszone na modernizację oraz eksploatację infrastruktury wodno-ściekowej na podstawie własnej metody obliczania prewspółczynnika, która jej zdaniem najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez nią działalności i dokonywanych nabyć.

Gmina uważała, że będzie mogła odliczyć część podatku naliczonego przy zastosowaniu prewspółczynnika obliczonego jako roczny udział dostarczanej wody i odprowadzania ścieków do odbiorców zewnętrznych (bez jednostek organizacyjnych gminy) w całości dostarczanej wody i odebranych ścieków do wszystkich odbiorców (tj. do odbiorów wewnętrznych – Urzędu Gminy i jednostek organizacyjnych gminy oraz odbiorców zewnętrznych).

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: „Dyrektor KIS”) uznał stanowisko gminy za nieprawidłowe. Stwierdził, że metoda obliczania prewspółczynnika zaproponowana przez gminę jest niewłaściwa, ponieważ nie bierze pod uwagę specyfiki działalności prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego, uznał tym samym, że gmina powinna zastosować metodę z RMF.

Gmina, reprezentowana przez zespół TL HUB, zaskarżyła przedmiotową interpretację. WSA stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie i uznał, że metoda obliczania prewspółczynnika wskazana w RMF nie uwzględnia zarówno specyfiki działalności gminy, jak i charakteru dokonywanych przez nią nabyć wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Alternatywna metoda zaproponowana przez gminę zapewnia natomiast dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do tej części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, do czego nawiązuje przepis art. 86 ust 2b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r. poz. 1221, dalej jako: UPTU).

Zdaniem WSA, przyjęcie stanowiska Dyrektora KIS prowadziłoby do konieczności ustalania różnego prewspółczynnika w odniesieniu do tych samych wydatków, wykorzystywanych w takim samym zakresie do tej samej działalności gospodarczej i innej działalności, w zależności od wyboru formy organizacyjnej prowadzenia działalności gospodarczej, to jest czy byłaby ona realizowana w ramach komórki organizacyjnej (referatu) urzędu obsługującego czy poprzez zakład budżetowy czy też jednostkę budżetową. Wynika to stąd, że dla każdej z tych jednostek organizacyjnych RMF przewiduje inny sposób obliczania prewspółczynnika.

Ponadto, WSA przychylił się do stanowiska, zgodnie z którym z art. 86 ust. 2h UPTU wynika, iż ustawodawca pozostawił podatnikowi prawo wyboru sposobu określenia proporcji właśnie w tym celu, aby mógł on wybrać sposób najbardziej reprezentatywny w odniesieniu do konkretnego wydatku (czyli podatnik powinien zestawić przewidziane przez prawodawcę sposoby określania proporcji z konkretnym wydatkiem). Wskazując, że nie znając wydatku, nie można bowiem obiektywnie ocenić, że dany sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

Mamy nadzieję, że omawiany wyrok zmieni utrzymującą się od dłuższego czasu niekorzystną dla podatników linię orzeczniczą.

W razie pytań dotyczących możliwości zastosowania alternatywnego sposobu obliczania prewspółczynnika zapraszamy do kontaktu.